ΜΗΝ ΕΡΩΤΕΥΤΕΙΣ ΤΟΝ ΑΝΕΜΟ…

ΜΗΝ ΕΡΩΤΕΥΤΕΙΣ ΤΟΝ ΑΝΕΜΟ…

Μερικά νούφαρα, και ένα σπίτι, ένα βασίλειο δίχως ματαιοδοξία, και μέσα , να ζει με ακρίβεια κλάσματος, μια ομορφιά ανύποπτη μπηγμένη σε ένα σώμα, δηλαδή κοροϊδεύοντας τον φόβο, άρα σώμα που φοβήθηκε πολύ, να απαντά στη ζωή υπερασπίζοντας την. Αυτό το σώμα απαντά πάντα, σε θέματα αγάπης, υπεύθυνο πλέον για ότι εξημερώνει.

Έτσι κάνει, κάθε απόγευμα, φροντίζει την εξημερωμένη, πια ‘αλεπού’ του. Η ‘αλεπού’ πάλι ντυμένη με ένα ωραίο σώμα, δίχως καθόλου σπίτι, ζει μόνο για να ματαιοδοξεί, και να διαχωρίζει τον εαυτό της από το ρόλο της, αλλά μόνο μέχρι εκεί. Έτσι την γνώρισε τυχαία ανάμεσα σε εκατομμύρια αστέρια, σχεδόν με υπόσταση αυτή, εγκατεστημένος ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο αυτός, ήρθε η ώρα να την εξημερώσει με την ευγένεια της ψυχής του.

Αυτό σημαίνει, με απλά λόγια, πως από την στιγμή που τον γνώρισε, έμαθε πως η μόνη αλήθεια που υπάρχει στη ζωή ενός ανθρώπου, είναι ότι δε ζει κανείς, για τον εαυτό του, αποφάσισε να του δώσει όλη τη δική της, η μοίρα της, να δοθεί σε κάποιον σαν τον άνεμο, που δύσκολα κρατάς.

Μην ερωτευτείς τον άνεμο διότι είναι δύσκολο να τον κρατήσεις κοντά σου, θα λέγαμε άλλοτε. Έτσι λογαριάζουν τον εαυτό τους, εργάτες, σώματα φαινομενικά μοναχικά αλλά με παρέα ολάκερο το σύμπαν. ‘Όταν έρχεσαι’ του είπε ‘να μου λες να προετοιμάζομαι μέχρι να αρχίσω να το καταλαβαίνω μόνη μου, τότε θα με έχεις εξημερώσει πλήρως’. Η ‘αλεπού’ σιγά σιγά καταλάβανε, αυτή που ήταν μια χαρά εγωκεντρική, που κυκλοφορούσε και όλοι την θαύμαζαν, έγινε λίγο πιο θετική.

Αυτός δεν επανήλθε, η ‘αλεπού’ που το μόνο ρόλο που ήξερε ήταν αυτός της εγωπάθειας, να εκμεταλλεύεται το αίμα του άλλου, ξέροντας να κάνει μόνο ένα δρομολόγιο ώσπου να βρει την τροφή της, όταν την άφησε ούτε κανένα μπορούσε να παραπλανήσει ούτε να ζήσει μόνο με την εγωπάθεια της, την μπόλιασε με ζωή, και έφυγε σαν άνεμος, εκείνη από τότε τον αναζητά, έστω να τον δει, για λίγο.