Ο παπάς αιωρείται

Ο παπάς αιωρείται

Ο Γερό-Κωστής, έλειπε χρόνια στο εξωτερικό και επέστρεψε τους τελευταίους χρόνους να ζήσει τα υστερινά του στο χωριό που τον γέννησε, είχε ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό που τον ξεχώριζε από όλους μέσα στο χωριό. Κάθε Κυριακή στη λειτουργία στεκόταν στο μέσο της εκκλησιάς και ότι ήξερε αποστηθισμένο το φώναζε μέσα στην εκκλησία καλύπτοντας την φωνή του παπά. Ο παπάς και το χωριό, τον ανεχόταν, διότι όλους τους αγαπά ο θεός, έτσι έλεγε ο παπάς.

Μπήκε η σαρακοστή, και ο γέρο-Κωστής ξύπνησε από τον απογευματινό του ύπνο από της καμπάνες της εκκλησιάς. Γούρλωσαν τα μάτια του, πετάχτηκε πάνω και τράβηξε ολόισα στην εκκλησία. Στάθηκε στην θέση του στο μέσο του ναού, άκουε τον παπά και τις ψαλμωδίες και πιο πίσω σαν χαλί τα μουρμουρητά των γριών. Τίποτα δεν έλεγε ο γερό-Κωστής, εκείνο το απόγευμα αισθάνθηκαν οι γριές ότι κάτι έλειπε από την ακολουθία. « ακολουθία χωρίς γερό-Κωστή  δεν είναι ακολουθία» ακούστηκε υπόκωφα ανάμεσα στους πισινούς σκάμνους.

Τέλειωσε η ακολουθία. Ο γερό-Κωστής έκατσε στο διπλανό καφενείο. Γύρω του απορημένοι οι χωριανοί ρωτούσαν πως και δεν είπε τίποτα στην ακολουθία; Ούτε ένα «ΑΜΗΝ»!

Τότε ο γερό Κωστής, άρχισε να λέει,

-Δεν μιλούσα διότι όλη την ώρα έβλεπα επάνω στην αγία τράπεζα αγγέλους να ψάλλουν μαζί με τον παπά, και ο ένας είχε καλύτερη φωνή από τον άλλο, έβλεπα τα καντήλια των αγίων να κινούνται πέρα δοθε, είδα και τον παπά σε μια στιγμή να αιωρείται και να περπατά στον αέρα. Αυτό το βλέπω πάντα άμα κάνουμε προηγιασμένη. Και όλοι οι χωριανοί τoν άκουαν εκστατικά, με μάτια γουρλωμένα από την προσοχή.

Σαν τα άκουσε όλα αυτά που έλεγε, ο παπάς, σίμωσε και του λέει:

-Ε! ευλογημένε, γέρο, σήμερα απόδειπνο κάναμε, δεν είχαμε προηγιασμένη, αύριο έλα, αλλά φρόντισε να ξυπνήσεις γρήγορα, διότι οι άγγελοι θυμώνουν άμα κοιμάσαι μέσα στην εκκλησία.