Chris Buzelli: Future Visions

 

διανθίζοντας το έαρ

Έβρεξε αυτές τις μέρες, όσο έβρεξε και έναν ολόκληρο χειμώνα. Τις νύχτες ο ουρανός παρασκεύαζε τη δροσιά της επόμενης μέρας με ακριβά αρώματα και μυστικά υγρά και καμιά φορά δοκίμαζε πρόωρα τις χημείες του, ανοίγοντας τους κρουνούς μιας ύπαρξης τόσο μα τόσο διψασμένης για λύτρωση ή καθαρμό. Κάτι είναι και αυτό: να ξυπνάς από τον ήχο της βροχής μέσα στη νύχτα, να σηκώνεσαι και να εισπνέεις δροσερή υγρασία, να βλέπεις τα φώτα που επιμένουν στο βρεγμένο δρόμο και να ακούς τη μουσική των σταγόνων, μουσική που άκουγες πάντα ευχάριστα.

Τέτοιες στιγμές το μυαλό βάζει δυναμίτες στις παραδεδομένες (και παραδαρμένες) βεβαιότητες και παίρνει φωτιά από την αγωνία του αείροου χρόνου και τον αγώνα της μηδέποτε πληρωθείσας πληρότητας. Πιο απλά: για όποιον προτίθεται να αναγνωρίσει τα λάθη και τις πλάνες του, ο κόσμος θα ακροβατεί πάνω στη μοναδική στιγμή του να αλλάξει τη ζωή του ή να τη συνεχίσει πανομοιότυπη και αύριο, αλλάζοντας απλώς πλευρό στη ζεστή κουβέρτα των ψευδαισθήσεών του.

Ή αλλιώς: ο ύπνος επιμηκύνει τη ζωή, γι’ αυτό και ο κόσμος θα ανήκει στους ηλίθιους. Οι έξ-υπνοι θα καταλαβαίνουν τόσα, ώστε να μετατρέπονται σε δυστυχισμένες συνειδήσεις, στο μέτρο που διαρκώς θα αντιλαμβάνονται την ατέλεια ή την προβληματικότητα και διαρκώς θα προδίδονται από την ανεπάρκεια των όποιων δράσεων.

Ο κόσμος δεν είναι πάντα στο χέρι σου και έχεις ανάγκη τους άλλους, για μια πράξη της προκοπής.

Κατά τα άλλα η αδημονία μιας Άνοιξης σε πληρότητα είναι διάχυτη στον αέρα, αδημονία γι’ αυτό το άνοιγμα των πραγμάτων, του καιρού και της φύσης, άνοιγμα και υπόσχεση για μια επιτέλους ζωή στον πολιτισμό των Σαββατοκύριακων αλλά και των πορτοκαλί απογευμάτων. Ώρες που παίρνει κανείς τα πόδια ή το αυτοκίνητο και περιπλανιέται στα χωράφια, στα βουνά, στους δρόμους και στις έρημες παραλίες, μ’ έναν Vivaldi σφηνωμένο στο μυαλό ή μ’ ένα ατέρμονο lounge να διαλύει τους μύες και να ξεσφίγγει τα δόντια. Τι άλλο άραγε θέλει ο άνθρωπος, πέρα από μερικές στιγμές ηρεμίας, λίγον ορίζοντα ανοιχτό, μια παύση από τη μέριμνα, κάποια επαφή με τη γη, ένα κομμάτι ψωμί και τυρί;

Σύννεφα που κυνηγιούνται στον ουρανό, το ξετύλιγμα από τα φύλλα των δέντρων, η χλόη που την παρατηρείς να μεγαλώνει ανύποπτα μέρα με τη μέρα (όπως όλοι άλλωστε), εξορμήσεις σε δασικούς δρόμους με το φως να παίζει στις φυλλωσιές, ατελείωτες παραλίες με καθαρό βάθος και ακίνητα καράβια, υψώματα πολύχρωμα απ’ όπου ο Βαν Γκογκ οικονόμησε τη ζωή του, πετρίτες στον ουρανό και διάχυση του φωτός. Το φως, το φως, το φως που αυτουργεί. Ο δράστης των περιστάσεων.

Τα Αιγαιοπελαγίτικα, η Σάνη, η Σωζόπολη, η ακτή της Καλογριάς, το Πόρτο Κουφό, η Ουρανούπολη, η Βαρβάρα, το Κελί, τα Πυργαδίκια, η Μεταμόρφωση, η Κουτσούφλιανη, το Αρκοχώρι, τα Πηγάδια τότε και τώρα και πάντα, μέχρι το τέλος του μετρήσιμου χρόνου.

Ακούγονται κάπως αυτά στους καιρούς των αστικών περιπτύξεων και της λεγόμενης κρίσης, αλλά το ζήτημα είναι πως το τσιμέντο ήταν πάντα εκεί, στο μυαλό, και η κρίση είναι πια ο κλονισμός από την επίγνωση του πώς θα έπρεπε να ζεις και πώς τελικά έζησες. Και το ζήτημα είναι πια να ξαναβρείς τον εαυτό σου, αυτόν που χάθηκε μέσα στην αυταπάτη των αλαζονικών σου βεβαιοτήτων, να βρεις το κάλλος ενός κάλλιστου κόσμου που περιμένει βασανιστικά τα χρόνια για να ανακαλυφθεί, να αναγνωριστεί, να δικαιωθεί, να ανθίσει.

Μέχρι το τέλος του μετρήσιμου χρόνου.

Κωνσταντίνος Ν. Καρεμφύλλης

  

  

e.keimena@yahoo.gr

 

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Καλή και ευλογημένη Ανάσταση !

ΧΑΙΡΕΤΕ! – ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Ὁ ἀναστάσιμος χαιρετισμός, πού διαμορφώθηκε στήν Ἑλληνική γλῶσσα καί μεταδόθηκε σ’ ὅλους τούς Ὀρθοδόξους καί στόν ὑπόλοιπο χριστιανικό κόσμο, εἶναι τό «ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ»! Δέν εἶναι λόγος εὐχῆς, ἀλλά χαιρετισμός καί διακήρυξη τῆς πίστεως στό γεγονός τῆς Ἀνάστασης τοῦ Χριστοῦ, μέ ὅ,τι αὐτό συνεπάγεται γιά τόν πιστό στόν Χριστό ἄνθρωπο. Πόσοι ὅμως γνωρίζουμε ὅτι ὁ ἀναστάσιμος χαιρετισμός τοῦ Χριστοῦ, ἀμέσως μετά τήν Ἀνάστασή Του, εἶναι ὁ (καί πάλι) Ἑλληνικός λόγος «Χαίρετε»! Μέ αὐτό τόν χαιρετισμό ἀπευθύνεται ὁ ἀναστάς Χριστός στίς Μυροφόρες, μόλις βγῆκαν ἀπό τό «κενό μνημεῖο» (Ματθ. 28, 8-9). Ἡ συνήθης αὐτή ἑλληνική προσφώνηση, ἀπό τήν ἐποχή τῶν Ὁμηρικῶν ἐπῶν, ἀποκτᾶ μιάν ἰδιαίτερη πνευματική καί χριστιανική σημασία. Ἡ λέξη ἀνανοηματοδοτεῖται, ἐντασσόμενη σέ ἕνα καθαρά ἁγιοπνευματικό πλαίσιο, καί γίνεται τό πρῶτο «ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ» τῆς χριστιανικῆς ἱστορίας.

 

Οἱ Μυροφόρες βγαίνουν ἀπό τό μνημεῖο, στό ὁποῖο πῆγαν, γιά νά τελέσουν τά συνήθη νεκρικά ἔθιμα στόν νεκρό Χριστό, μέ ἀνάμικτα συναισθήματα «φόβου καί χαρᾶς» (Ματθ, 28, 8), κάτι τό φυσιολογικό στή συνταρακτική πνευματική ἐμπειρία, πού ἔζησαν, ἀκούοντας ἀπό τόν Ἄγγελο, ὅτι ὁ Κύριός τους «ἠγέρθη ἀπό τῶν νεκρῶν» (στ.7). Ὁ λόγος, λοιπόν, τοῦ Χριστοῦ πρός αὐτές «Χαίρετε», ἀποκτᾶ εἰδική σημασία, πού μπορεῖ νά προσδιορισθεῖ μέ τά ἀκόλουθα λόγια: «Μή φοβεῖσθε (Ματθ. 28, 5), ἀλλά χαίρετε! Νά αἰσθάνεσθε χαρά, διότι ἡ Ἀνάσταση, ὡς ἔκφραση τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, νικᾶ τόν φόβο (Α’ Ἰω. 1,18), ἀλλά καί τόν θάνατο, κάθε εἶδος θανάτου, διότι εἶναι πηγή ζωῆς, ζωῆς αἰωνίου. Ἐκ τοῦ τάφου ἀνέτειλε ζωή καί ἐλπίδα».

Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι, ἔτσι, πηγή χαρᾶς καί δέν μπορεῖ νά ἐκφρασθεῖ ἀποδοτικότερα παρά μέ τόν (Ἑλληνικό) χαιρετισμό «Χαίρετε»! Ἡ λέξη δέχεται χριστιανικά μιάν ὑπέροχη ὑπέρβαση. Δέν μένει στήν ἐνδοϊστορική πραγματικότητα, σχετιζόμενη μέ πρόσκαιρα ἀγαθά («χαίρε, ὑγίαινε», καί σήμερα «γειά-χαρά»), ἀλλά συνδεόμενη μέ ὑπερφυσικές ἐμπειρίες, ὅπως ἡ μετοχή στήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ καί ἡ βεβαιότητα γιά τήν νίκη πάνω στό θάνατο καί τήν ἐξουσία του στόν φθαρτό τοῦτο κόσμο.

Ὁ πιστός στόν Χριστό Ἕλληνας ἔχει σαφῆ γνώση, ὅτι μέ τήν προσφώνηση «Χαίρετε», πού ἐπαναλαμβάνει πολλές φορές τήν ἡμέρα, προσφωνεῖ τούς ἄλλους μέ τόν Ἀναστάσιμο λόγο τοῦ Χριστοῦ καλώντας τους στή μετοχή στό γεγονός τῆς Ἀνάστασης. Λέγοντας «Χαίρετε», γνώριζε ὅτι λέγεις «Χριστός ἀνέστη» μέ ἕνα ἄλλο τρόπο.

 «ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» Ἀπρίλιος 2012 Ἀριθμ. Τεῦχους 118