Εκλιπαρώ φανατικά ,λίγη γαλήνη
22/1/09
Καπνίζει τσιγάρο, φιλήδονα, τα πάντα σε ένα σκηνικό σιωπής. Η γεύση την νικοτίνης και της παρατεταμένης σιωπής της δίνει μια όψη ανυπαρξίας. Το ριγμένο στους ώμους της παλτό φανερώνει ότι και οι σκέψεις της είχαν ταχτοποιηθεί κάπως. Μιλούσε ασταμάτητα, την ίδια ώρα που τα μάτια της ατόνιζαν, και η σκέψη της έλεγε « χίλιες φορές καλύτερα να έχεις κάποιον που ταιριάζεις στη καρδιά να απευθύνεσαι», όλοι νιώθουμε σαν να ήμαστε σε ρόλο άμα μιλούμε για τον εαυτό μας.
Ήταν πολύ όμορφη, είχε μια ομορφιά που επιβαλλόταν περισσότερο από εσωτερικούς κανόνες παρά από εξωτερικά σχήματα, αλλά και αυτήν την ομορφιά, άμα δεν την μοιράζεσαι, καταντά και αυτή μοναξιά ανυπόφορη. Είχε επιπλέον και από τις σπάνιες ευαισθησίες που είναι κατάρα και ευλογία μαζί, τόσο όσο μπέρδευε τη χaρa από την οδύνη, ώστε πολλές φορές δεν ήξερε αν ήταν ευτυχισμένη ή δυστυχισμένη.
Τα μάτια της διέφεραν από τα μάτια των ευτυχισμένων του πλήθους των μετριοτήτων και πανέτοιμων να ξεπουλήσουν τα πάντα για μια σταλιά ευτυχίας. Αυτή η δυστυχία μας κάνει φιλήδονους και αισθησιακούς, μήπως επιβιώσουμε κρατημένοι από την ευχαρίστηση.
Όταν ξέκοψε για λίγο από την παρέα της, πέρασε από το δωμάτιο και έγραψε με κόκκινο μαρκαδόρο ότι περίσσευε από την καρδία της: εκλιπαρώ φανατικά, λίγη γαλήνη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου